Үзенең күптәнге һөнәрен искә төшергән

Елена Лазоркина:

– Мин – ­район газетасының даими укучысы, “Аван­гард”ны инде кырык елдан артык яздырам. Миңа кеше­ләрнең язмышы турында, кемнең кайда эшләгәнлеге яки эшләве, бергә гомер итүчеләрнең гаилә юбилейлары хакында белү кызыклы. 

Поч­тальоныбыз Светлана Филиппова безгә газеталарны, квитанцияләрне вакытында китерә, һәм бу бик әйбәт. Ә менә Людоговкадагы һәм Шаталов урамындагы туганнарыма “Авангард”ны мин үзем илтәм, чөнки алар участогында озак вакыттан бирле инде үз почтальоннары юк, ә алар безнең район газетасын укырга гадәтләнгән һәм аны вакытында алырга телиләр. Аларга кадәр бару якын ара түгел, мин үзем Фигнер урамында яшим, ләкин бернишләп тә булмый – өлкән яшьтәге туганнарыма ярдәм итәргә кирәк, аларның да шулай ук район һәм республика яңалыкларын белеп торасылары килә.      

Үткәндә калган вакытларны искә төшердем, мин дә бит кайчандыр Людоговкада почтальон булып эшләгән идем, кешеләр минем килүемне һәрчак көтеп тордылар, вакытлы матбугат – газеталар, балалар һәм олылар өчен  журналлар, махсус әдәбият та күп була иде, әле тагын без шулай ук открыткалар, хатлар, телеграммалар да тараттык. Хәзерге вакытта почтальон һөнәре якташларымны җәлеп итмәве бик аяныч.