Кибет төбендәге әби

Аның алдына куелган кечкенә генә пластмасса савытында кайчакларда берничә вак тимер акча ята торган була.

Әбинең йөзе – гомер буе сабырлык белән үтел­гән бормалы-сырма­лы тормыш юллары сы­ман. Битендәге буй-буй сызылган тирән җыер­чыклары аның бу дөньяда авырлыкларны шактый кичерүен ерактан ук белгертеп тора. Шак­маклы шәле ­астын­нан күренеп торган ап-ак чәчләре, тамырлары бүр­­теп чык­кан куллары күпне күр­гәнлеген сөйли. Ул беркем­гә дә эндәш­ми, үтеп баручыларның күзләренә карамаска ты­рыша. Аның карашы кая­дыр ерак­ка, бәлки, инде кире кайтмас­лык яшь­легенә яки бала­ла­ры белән гөрләшеп яшә­гән бәхетле чакларына тө­бәлгәндәй тоела.

Күпләр аны күрмәмешкә салышып, ашыгып үтеп китә. Алар өчен бу әби – шәһәр күренешенең бер өлеше генә. Кемдер “эшләргә кирәк иде” дип каты бәрелә, аның ялгызлыгының сәбәп­ләрен белергә дә теләмичә. Ара-тирә берәрсе туктап савытка акча сала яки кибет­тән алган икмәген яисә ризыгын куеп калды­ра. Шул чакта әбинең иреннәре чак кына дерел­дәп ала – ул рәхмәт укый.

Минемчә, бу әби монда рәхәт тормышын тагын да баету өчен акча эшләү ниятеннән килмәгәндер инде. Аның биредә уты­руы – чарасызлык авазы. Бәлки, аның иртәнге чә­енә сөте беткәндер, ә бәлки, өендәге тынлыктан качып, кешеләр арасына чыккандыр. Кем белгән... Ә бәлкем, бу әби бүгенге  яшәебезнең күренми тор­ган әрнү-сыктавыдыр.

фото нейрочелтәр ярдәмендә эшләнде