Безнең өчен җомга – ул бәйрәм

Гадәт буенча сезгә үзебезнең беренче язылучыларыбыз турында сөйлибез. 

Бессоново авылында яшәүче Надежда Казакова 1941 елда Югары Тархан авылында туа. 1957 елда авылдашы Степан Степановичка кияүгә чыга, аның белән никахта ярты гасырга якын яши. Ир белән хатын ике ул һәм бер кыз үстерәләр. Гаилә башлыгы 2002 елда вафат була, ләкин Надежда Александровна ялгыз түгел – аның балалары, оныклары һәм оныкчык­лары еш кунакка килә, алар аның унике. 
Узган ел ул Бессоновога күчеп килгән. 
– “Авангард” газетасын 1970 елдан бирле алдырам. Барысын да укырга ошый, бигрәк тә авыл хуҗалы­гы, өлкәннәр турында, бел­дерүләрне, котлауларны карап чыгам, кайчакта таныш  фа­милияләрне дә очратам. Беренче биттән алып соңгы битенә кадәр укыйм, – дип уртаклаша Надежда Александровна.

Васиннар гаиләсе кырык елдан артык газета алдыра.
– Быел минем 70 яшьлек юбилеемны билгеләп үтәчәкбез. Мин – төп тә­тешле, һәм җир йөзендә иң яхшы урын – минем кече ватаным, дип уйлыйм. Үземне белгәннән бирле әти-әни һәрвакыт район газетасын алдырды. Ирем Владимир Григорьевич белән инде 41 ел бергә яшибез, ике кызыбыз һәм өч оныгыбыз бар. Һәм бу вакыт эчендә без яраткан “Авангард”тан аерылмыйбыз. Безнең өчен җомга – ул бәйрәм. Почта тартмасыннан газетаны ирем үзе алып керә һәм аны беренче булып укый, аннары инде бөтен гаилә. Мин сигезенче полосадан башлыйм, аннары беренче биткә күчәм, кыскача яңалыкларны укыйм,  иске фотоларны карыйм, таныш йөзләрне күрәм.
Без газета үткәргән уеннарда катнашабыз. Әйтик, узган ел без карлыган куагы оттык. Ә быел ул безне эре, татлы, сусыл җимешләре белән сөендерде, без хәтта андый тиз уңышка да исәп тотмаган идек. Шулай булгач, хәзер безнең бакчада яраткан газетабыздан витаминлы бүләк бар. Һәм 2026 елның беренче яртыеллыгына “Авангард”ка язылу башлану белән, без аны шундук рәсмиләштердек, – дип хәбәр итте Татьяна Ивановна.

Гөлниса Афанасьева 1959 елның 3 де­каб­рендә Башкортстанда туа.
– Тәтеш районы – ирем­нең туган җире. Каенана белән каената Олы Шәмәктә яшиләр, газетаны һәрвакыт алдырдылар. Сүз уңаен­нан, алар алтын туйларын билгеләп үткән­дә, алар турында газетада мәкалә дә чыкты, хәзер алар инде 90 яшьтән ­узган.
Тәтешкә без ирем белән 44 ел элек күчендек, шу­лар­ның 42сен “Аван­гард”ны алдырабыз. Гаи­лә­без зур, кызыбыз һәм ике оныгыбыз белән бергә яшибез. Барыбыз да газета укыйбыз. Мин башта беренче яки соңгы битләрне ачам, аннары инде башкаларын укыйм.
Киләсе яртыеллыкка янә газета рәс­ми­ләш­тердек, дөрес, бәясе арткан. Һәр­вакыт барысы да кыйм­мәтләнә – азык-төлекләр дә, чыгым материаллары да, хезмәтләр дә, шуңа кү­рә моңа аңлап карыйм. Өстәвенә, мин үзем челтәр кампаниясендә контро­лер булып эшләдем, ке­шеләргә килгәч, алар да безгә электр энергиясе өчен бәяләр артуы турында канәгатьсезлекләрен әйтәләр иде. Без нәрсә эшли алабыз соң, басма матбугатның үзкыйммәте бөтен ил буйлап үсә. Ничек кенә булмасын, район газетасыннан аерылмыйбыз, ул безгә кирәк, – ди безнең тугрылыклы язылучыбыз.

Нина Субботина ла­ек­лы ялда кече ватанына кайткан.
– Әти-әнием Валентина Ивановна белән Михаил Васильевич Уль­яновларның район газетасын алдырып, кызыксынып укыганнарын яхшы хәтерлим. Язмыш ихтыяры белән 40 ел Пермьдә яшәдем, 13 ел элек Тәтешкә апамны карарга кайттым, ул да һәрвакыт “Авангард” ала иде. Аның истәлегенә газетабызга язылуны дәвам итәм. Район тарихы, аның авыллары, кешеләр язмышы, гаилә тормышы юбилярлары – һәркемгә якын булган нәрсәләр турында кызыксынып укыйм.
Ике ел элек мин приз­лар уйнатуда катнаштым һәм карлыган куагы оттым, – диде Нина ­Михайловна.