Яшәр урынын тапкан

Фәридә Равил кызы тумышы белән Кайбыч районыннан. Тормышы шундый борылыш алган, аңа 45 яшендә инсульт булган, аннан соң аңа озак вакытлар тернәкләнү таләп ителгән. Гаиләсе ярдәм күрсәткән, ләкин бу гына җитәрлек булмаган, профессиональ тәрбия таләп ителгән, хатын-кызны үз районындагы интернат-йортка урнаштырганнар. Аннары аны төзекләндерү сәбәпле, Фәридә Равил кызын Тәтештәге интернат-йортка күчергәннәр, анда инде ул биш елдан бирле яши. 

– Мин биредә яшәр урын таптым һәм өйле булдым. Мин хәтта хезмәткәрләр үз эшләрен генә башкаралар дип әйтә алмыйм, безне игътибарлы, ярдәмчел кешеләр кайгырта, алар безне туганнарыдай күрә. Ә поварлар ничек тәм­ле итеп пешерәләр, пәрә­мәчләре белән бер стакан сөт эчеп куйсаң, тамак тук. Безнең өчен барлык шартлар тудырылган. Безнең мунча ничек әйбәт, чөнки без авылныкылар, мунча керергә гадәтләнгән, ә ваннада юынырга түгел. Җәй айларында чабыну өчен себеркеләрне үзебез әзер­либез, рәхәтләнеп парланабыз, ә мунчадан соң яңадан тугандай буласың, – дип елмаеп сөйли хатын-кыз. 

Фәридә Равил кызы – кү­тә­ренке рухтагы кеше: әйләнә-тирәдәге барлык кешеләрнең дә ул уңай якларын гына күрә һәм бүгенге тормышы турында җылылык белән сөйли:

– Биш ел элек мин биредә үземә ошаган кешене очраттым, аның исеме Валерий, һәм мин дә аңа ошадым. Безгә бүлмә бирделәр, без аны төзекләндердек, һәм ул безнең уңайлы оябызга әйләнде. Минемчә, һәр хатын-кыз чә­чәкләр ярата дип уйлыйм, һәм миндә алар күп, ә алар чәчәк атканда – тагын да матур. Урамда – буран, ә безнең өйдә – яшеллеккә төренгән ямь­ле җәй. Безгә ике­безгә дә җирдә эшләү ошый. Бәрәңге утыртабыз, теп­лицада помидор, кыяр, татлы борыч үстерәбез. Аяклар арыса, арыганлыкны киметү өчен тезләнеп йөрибез, һәм шулай да үзебезнең эшли алуы­быз сөендерә. Без уңыштан да канәгать. Кышка төрле әйберләр ябабыз – маринадлыйбыз, тоз­лыйбыз, катырабыз. Суган, сарымсак та шулай ук үзебезнеке, – дип горурланып сөйли Фәридә Хәйретдинова. 

Гаилә парының бүлмә­сен­дәге өстәлгә зур булмаган ясал­ма чыршы бизәп куелган, янәшәдә – Яңа ел символлары.

– Менә бу атны йоннан үзем ясадым, кар бөртекләре кистем. Миңа кул эшләре белән шөгыль­ләнү ошый, кәгазьдән чәчәкләр ясыйм, кәрҗин­нәргә куям, матур килеп чыга, үземә ошаган кеше­ләргә бүләк итәм, – дип уртак­лаша кул остасы.

Фәридә Равил кызы, хәрәкәт итүе кыен булуга карамас­тан, сәламәтлеген кайгыртырга ты­рыша, күнегүләр ясый. Валерий Геннадьевич белән көн саен йөрергә чыга, мус­куллар эш­ләргә тиеш, ә табигатьтә тагын да җи­ңелрәк сулыйсың, дип белдерә. Алар бергәләп интернат-йорттагы концертларга йөриләр, анда иҗат коллективлары килә, киносеанслар карыйлар, бергәләп шифаханәләр­дә тернәкләндерү узалар, экс­курсияләрдә, башка чараларда булалар.

– Әгәр ниндидер яңа нәр­сәләр күрү мөмкинлеге бар икән, аннан файдаланырга, тор­мышка кызык­сынуыңны югалтмаска кирәк, ул чагында син ялгыз булмаячак­сың һәм әйләнә-тирәдәге ке­ше­­ләргә кызыклы була­чак­сың, – ди Фәридә Хәйретдинова.