Әниемнең исеме – Наталья Павловна, миңа аны шулай дип әйтү гадәти күренеш, бу аның һөнәре укытучы булганлыктан түгел, ә аның – минем беренче укытучым булуыннан.
(Тәтеш, 8 март, “Тәтеш таңнары", Ирина Кулумбегова ).
Мәктәптә һәм тормышымда укытучы. Мин аны бик көчле һәм түзем дип саныйм: ул – дүрт бала анасы, педагог, өлкән апа һәм намуслы кеше. Минемчә, аңа күп балалы ана булырга язмыш тарафыннан язылган, чөнки ул әниләр бәйрәме көнне туган!
Ул бик шат күңелле: миңа ямансу булганда, мине рухландырып җибәрә. Әнием бик акыллы, аның һәрвакытта кызыклы идеяләре барлыкка килә, ул аларны тормышка ашыра. Ул һәрчак мин бернәрсәгә дә өлгермим дип әйтә, ләкин аңа карагач, шундый сорау бирергә була: “Наталья Павловнаның барысына да ничек вакыты җитә?” Миңа калса, кайчакларда без аның белән яшьтәшләр сыман тоела, аңа һәрвакытта бөтен нәрсәне сөйләргә була: физкультура буенча икеле алуны, алгебра дәресендәге һәм башка уңышсызлар хакында. Әни белән ямансуларга мөмкин түгел – аңа бу әбиемнән, аның әнисеннән, нәселдән килгәндер, дип саныйм. Алар беркайчан да моңсуланып утырмый, әле тагын, алар иң киң күңеллеләр – алар белән чәй өстәле янында сәгатьләр буе сөйләшергә була.
Нет комментариев