Шәһәрле Екатерина Кузнецованың гаиләсе сәяси репрессия корбаны булган

Хәзер аңа 96 яшь, шулай да ул әнисенең ничек итеп аларның гаиләсен раскулачить итүләре турында сөйләгәннәрен тө­гәл итеп бәян итте. Екатерина Васильевна үзе моны хәтерләми, ул вакытта аңа бары тик биш яшь кенә ­булган.

– Без Колунецта яшә­гәнбез, әти-әнине колхозга бармаган өчен раскулачить иткәннәр. Башта атны тартып алганнар, аннары сыерны, аннары бозау­ны. Әни ярты пот арышны бакчада күмеп куйган булган, һәм моны да тапканнар. Без дүрт бала булган, олы абыйга – 12 яшь. Әтине милициягә алып киткәннәр. Әни кибеткә барырга чыккан, ә безгә авыл Советыннан килүче беркемне дә өйгә кертмәскә дип кушып калдырган. Алар килеп, безне куып чыгарганнар һәм йортны җимергәннәр. Ул көнне Колунецта берничә гаиләне раскулачить иткәннәр. Күршеләрдә ике тәрәзәле буш йорт булган, һәм без шунда урнашканбыз. Мин ул вакытта бик нык авырып киткәнмен. Үпкә ялкынсынуы белән, – дип сөйли Екатерина Васильевна.  – Беркем дә исән калырмын дип өметләнмәгән, әнием, үлә калса дип,  миңа күлмәк теккән. Лә­кин минем исем анам ниндидер дару биргән, аны сөт белән эчәргә кушкан. Аның ире ул вакытта шәһәр Советында эшли торган булган. Аның үтенече буенча әтине азат иткәннәр. Әтигә: “Кы­зың үлә, саубуллашып кал”, – дигәннәр. Әнием миңа дарулар эчергән, мин бик нык косканмын, аннары минем хәлем яхшырып киткән. Фельдшер килгәч, гаҗәпләнгән.

Ләкин Екатерина Васильевна өчен авыру эзсез үтмәгән, хәтта берничә елдан соң да, теләсә нинди кечкенә генә салкын тию дә үпкә ялкынсынуына китерә торган булган.

1940 елларда гаилә Тәтешкә күченә, башта Свердлов урамындагы фатирда яшиләр. Йорт хуҗаларының кызы Украинага кияүгә чыга, Бөек Ватан сугышы башлана, алар ун елга шунда калалар. Ә кайткач, Екатерина Васильевна гаиләсе Пролетар урамындагы йортка күченә.

Язма героебыз көнкүреш хезмәте отличнигы. Дүрт сыйныф белем алуына карамастан, ул һәрвакыт үткен хәтер һәм зирәклек белән аерылып торган.

– Әзерлек конторасында эшли башлаганда, миңа 13 яшь иде. Мине квитанцияләр язып торырга алдылар, ә мин товарлар да кабул иттем. Хәрби машиналарда йөрдек, авылларда фронт өчен азык-төлекләр җыйдык, – дип искә ала Екатерина Васильевна. – Шунда дустым Милка тегүчеләр кабул итүләре турында әйтте. Мин бәрәңгене фронтка җибәрдем дә тегүче булырга киттем.

Екатерина Васильев­на КБОда лаеклы ял­га чыкканчы эшләгән.

– Мин балачактан ук барлык постларны тотам. Хәтер­лим, без инде Тәтештә яши идек, Ворсонофий атакайны төрмәдән чыгардылар,  ул һәрвакыт безгә килеп йөрде. Чиркәү юк иде. Кияүгә чыгарга җыена башладым, ә әни: “Мин аны никах укытмаган килеш кияүгә  бирмәячәкмен”, – диде. Атакай безгә никах укыды, – ди Екатерина ­Васильевна.

Аллага чиксез ышану аңа әнисеннән күчкән: өч ел элек кенә чиркәүгә йөрү­дән туктаган, ә әтисеннән – чиксез гаделлек хисе. Әтисенең: “Һәрвакыт намуслы булырга кирәк”, – дигән сүзләрен әле дә хәтерли.