Алабирде авылында яшәүче Мөнирә Мингалиева үткән гомер елларының якты хатирәләрен барлый

Фидакарь хезмәте белән зур хөрмәт казанган, гомер буе балаларга туган телебезнең барлык нечкәлекләрен өй­рәткән тәҗрибәле укытучы бүгенге көндә лаеклы ялда.  Шулай да ул үзе укыткан укучылары һәм хезмәттәшләре белән һәрчак элемтәдә тора. Алар исә аның хакында бары тик җылы сүзләр белән сөйли.

– Мөнирә апа минем дә, улымның да татар теле укы­тучысы булды. Миңа аның белән хезмәттәшләр дә булырга туры килде. Аны без киң күңелле, үз хезмәтен җиренә җиткереп башкаручы, һәрвакыт ярдәмчел, кыен чакларда киңәше белән булышлык  күрсәтүче кеше буларак беләбез.  Лаеклы ялда булса да ул мәктәптә яки китапханәдә узган әдәби яки ватанпәрвәрлек сә­гать­ләрендә, авылдагы иҗтимагый чараларда катнаша. Аның белән эшләгән елларны еш хәтердә яңартабыз, хезмәт барышында аның зур тәҗрибәсен кул­ланабыз, – дип сөйли Әлфия Заһидуллина.

Мөнирә Мингалиева 1961 ел­ның 20 июлендә Тәтеш райо­ны­ның Зур Әтрәч авылында Мөслимә һәм Мөнир Гаязовлар гаиләсендә бишенче бала булып дөньяга килә. Балачагы, мәктәп еллары, күңелле яшьлеге шушы җирлектә уза. 

Юбилярның алдагы бөтен язмышы Алабирде белән тыгыз бәйләнгән. Килен булып төшкән көненнән бирле Алабирде сихри табигате, ачык йөзле, игелекле кешеләре белән аның йөрәген  яулап ала. Биредә ул үзе кебек үк укыту­чылык һөнәрен сайлаган Талип Рәхимҗан улы белән иңгә-иң куеп гомер кичерә.

Мингалиевлар тор­мышларына шөкер итеп дөнья көтәләр.  Бүгенге көндә ике кызлары үз гаиләләре белән Казанда яшиләр, кайтып йөриләр, дүрт  оныклары әби-бабай йортын шатлыкка күмәләр. 

Мөнирә апа белән Талип абыйның алда әле бер ул­ла­рын өйләндереп, килен каршылау шатлыгын да күрәселәре бар.  

Мингалиевларның ерак­тан ук балкып торган йорт-җиренә, чәчәкләр белән тулы өйалды һәм яшелчә бакчасына аяк басуга, монда хезмәт сөючән, булдыклы кешеләр яшәвен күрәсең. 

Мөнирә апаны ­күп­ләр мө­галлимә буларак белә. Дә­рес­ләрен һәрвакыт мавык­тыргыч, эчтәлекле итеп үткәрә иде, дип искә алалар укыткан укучылары.

Укымышлы,  итагатьле, тыйнак мө­галлимә һәр балага татар теленә, әдәбиятка мәхәббәт уята белде, туган туфракны, илне яратырга өйрәтте, укучыларына киләчәккә юл күрсәтүче якты маяк булды.

– Мәктәптә укыганда мин  татар теле һәм әдәбият дәрес­ләрен ярата идем. Мөнирә апа безне әлеге фәннән укытты. Ул миңа иң беренче булып иҗатка ил­һам нигезләрен сеңдерүче, әдәбиятка тартучы булды. Моны вакытында үзем белеп тә бетерелмәгән инде,  аңлаучан мөгаллимә ул вакытта ук бу юнәлешкә этәргеч ясарга кирәклеген бик тиз сизеп алган, күрәсең. Мөнирә апаның беренче шигырь яздырганын хәтерлим әле. Ул чакта остазыбыз өйгә бирем биреп җибәрде. Ә икенче көнне, дәрестә инде сөйләтте һәм мактап та куйган иде. Шуннан күңел үсенеп, тагын язылгандыр, күрәсең. Аннары, мәктәпне тәмамлап, армия сафларына барып кайткач кына инде чынлап торып ши­гырьләр иҗат итә башладым. Шулай да тәүге иҗатым Мөнирә апаның этәргеч бирүе һәм өйрәтүе буенча язылды. Рәхмәт, остазыма. Аның ул чактагы киңәшләре тормышымда зур иҗат юлына кереп китәргә ярдәм итте, дисәм дә була, – дип хатирәләре белән уртаклашты Зур Әтрәчтән Исхак Фәйзуллин.

Мөнирә Мөнир кызы гү­зәл­лекне күрә белүче, барлык вакый­галарны йөрәге аша үткәреп, аларны шигъри юл­ларга салучы иҗат кешесе дә әле. Ул якынча меңгә якын шигырь язган җир­ле шагыйрә. Аның шигырьләрендә тор­мышны ярату, авыл, табигать, кеше­леклелек һәм туган телгә булган кайнар мәхәббәт чагыла. Кыскасы, Мөнирә апаның күңеле – моңлы шигырь, тормышы – матур үрнәк дисәм, һич кенә дә арттыру булмастыр. 
фотоны Әлфия Заһидуллина тәкъдим итте