“Балалар һәм оныклар белән горурланам”

(Тәтеш, 27 декабрь, "Тәтеш таңнары", Елена Викторова (автор фотосы) ). Ул 1942 елда Кама Тамагында совет хезмәткәрләре гаиләсендә туа. “Әни башта поселок советы рәисе, аннары райбашкарма комитет рәисе урынбасары булып эшләде. Сугыш вакытында исән калдык. Бабайның балыкчы булуы, һәм сыер асравыбыз булышлык итте”, – ди Татьяна Александровна. Ул үзенең әби-бабаларының тарихын бик яхшы белә, әбисен – Мәскәүдән танылган нәсел җебе вәкилен, Ворошилов җитәкчелеге астында хезмәт иткән бабасын, Ватан сугышын узган зенитчы апасы турында горурланып һәм сокланып сөйли. 

Татьяна Александровна һәрвакытта активист була – мәктәп елларында теләсә нинди иҗтимагый эшкә кодрәтләнеп алына, күп сандагы комиссия алдында докладлар белән чыгыш ясый. Казандагы дәүләт университетының тарих-филология факультетына укырга кергәч тә үзен үзгәртми шул килеш кала.

Югары уку йортын тәмамлаганнан соң Тәтешкә кайта: бу вакытта аның әнисе биредә яши торган була. 

“Мәктәпкә эшкә урнашырга киттем, анда директор Басов иде, әмма аны очрата алмадым. Техникумда шул чакта нәкъ тә укытучыга урын бушаган иде, һәм мине кабул иттеләр, сыйныф җитәкчесе вазифасын ышанып тапшырдылар”, – дип искә төшерә ул. Биш елдан соң аны читтән торып уку бүлеге методис­ты вазифасына күчерәләр. “Бер елга 120шәр кеше укытып чыгардык, төрле яшьтәге студентлар белем алды, яңа гына мәктәп  тәмамлаучылардан алып, колхоз рәисләренә кадәр. Мин әдәп һәм эстетика нигезләрен, немец телен укыттым”, – дип уртаклаша Татьяна Александровна.

Булачак ире Николай Николаевич белән дә аларны эш таныштыра. Ул шулай ук яшь белгеч була, техникумда авыл хуҗалыгы механизациясен укыткан. Ире белән бергә малай һәм кыз тәрбияләп үстергән. “Мин үземнең балаларым, оныкларым белән горурланам, алар минем алтау”, – ди Татьяна Александровна.  

Бүгенге көндә ул лаеклы ялда, яраткан шөгыленә – китаплар укуга күп вакытын багышлый, әле тагын районның инвалидлар җәмгыяте тарафыннан уздырыла торган барлык чараларда актив катнашучы булып тора.