Изге йортым – туган туфрагым. Дәвамы.

 Башка йо­мыш­-эшләре бет­кән: сы­­­­ер савасы, терлек ка­рыйсы да, кар көрисе, су китерәсе дә юк­ шул аларның. Бар белгәннәре шул телик та, ниндидер серле ви­дик. Әйләндерәләр ге­нә шу­­ны. Кызыктыр инде, күрәсең. Әби дә ка­раштыра татарчасын. 

Көннәрдән бер көнне Бибинур әби түзмәде, күңелендә озак йозак­лап йөрткәнен төрттереп куйды улы белән килененә:

– Карап-багып торам­торам да, мин сезгә шак­­катам: ничектер, чит кешеләрдәй яшисездер кебек сез, сөйләшмисез дә, тарткалашмый­сыз да.­ ­Кызыксыздыр болай?

Габделхак белән Хәдичә кыенсынып калдылар. Бер­-берсенә ка­­­­рап, кызарышып та ал­дылар.

– Юкны бушка алыштырып сүз боткасы ясаудан ни мәгънә? – дип очламакчы булды малае.

– Шөкер, тормышыбыз бөтен, – дип куәтләде аны килене. – Менә хез­мәт хакын да вакытында бирә барсалар, бөтенләй түгәрәк булыр иде.

Әни кеше килешмәде, җае чыкканнан файдаланып, әйтеп калырга аш­ык­­кандай өстәп куйды:

– Дөнья хозурлыгы мал­­­да гына мени? Серләшеп-көйләшеп, пар сандугачтай яши белер­гә дә кирәк. Без әтиегез Газизҗан белән арыган-ялчыган чак­лар­да да сөйләшеп, чөкердәшеп туя алмый идек. Адәм баласына җан җылысы да кирәк бит. Кызыгыз шуңарга сөенеп, куанып, канатланып үссен диюем.

– Әбекәй хаклы, – дип сүзгә кушылды Мәди­нә­кәй. – Ипи-тоз гына кешене ризыкландырмый, җан азыгы да зарур шул. 

Килене белән улына күңелсез булып китсә дә­ алар каршы килмәделәр.

Бәхәскә Хәдичә нокта куй­ды:
– Дөрес сүзгә җавап юк ди­гәннән, Габдел­хак, без­гә бу сабак булсын.

Рәхим ГАБДРАХМАНОВ,  Тәтеш (Дәвамы бар)